İş ilanlarında, üniversite başvurularında ve vize şartlarında hep aynı harfleri görürsünüz: A1, B2, C1. Bunlar Avrupa Ortak Dil Çerçevesi'nin (CEFR) altı basamağıdır ve her biri "ne kadar kelime bildiğini" değil, "dille ne yapabildiğini" tanımlar.
Altı seviye, üç grup
Seviyeler üç grupta toplanır: A temel kullanıcı, B bağımsız kullanıcı, C yetkin kullanıcı. Her grubun iki basamağı vardır.
**A1** — Kendinizi tanıtır, basit soruları sorar ve yanıtlarsınız. Karşınızdaki yavaş konuşursa anlarsınız. **A2** — Alışveriş, yol tarifi, günlük rutin gibi tanıdık konularda idare edersiniz.
**B1** — Seyahatte tek başınıza baş edersiniz, deneyimlerinizi anlatır, bir görüşü kısaca gerekçelendirirsiniz. Çoğu iş ilanının aradığı asgari seviye budur.
**B2** — Kendi alanınızdaki karmaşık metinleri anlar, tartışmaya akıcı biçimde katılırsınız. Birçok üniversite ve çalışma vizesi bu seviyeyi ister.
**C1** — Uzun ve zorlu metinleri kavrar, kendinizi kelime aramadan ifade edersiniz. **C2** — Duyduğunuz ve okuduğunuz neredeyse her şeyi anlarsınız; ince anlam farklarını kullanırsınız.
Hangi seviye size gerekli?
Gerekli seviyeyi hedefiniz belirler, hevesiniz değil. Aile vizesi için genellikle A1, çoğu iş yolu için B1, üniversite için B2 veya C1 istenir. Gideceğiniz kurumun şartını ilan metninden doğrulayın — gereğinden yüksek seviye yalnızca zaman ve para kaybıdır.
Bir seviyeyi atlamayın. A2'yi sağlam bitirmeden B1'e geçmek, B1'de tıkanmanın en yaygın sebebidir; eksik temel yukarıda kendini gösterir.
Hangi seviyede olduğunuzu bilmiyorsanız seviye testiyle başlayın; LexUnio'da 13 dilde A1'den C2'ye kurslar var ve ücretsiz başlayabilirsiniz.